Thirza - Paraveterinair
Toen ik vijf was, verhuisde ons gezin naar Bonaire. Daar hielp ik mijn moeder, die vrijwilliger was bij het dierenasiel. Samen wasten we hondjes, verwijderden teken en ontwormden pupjes. Als kind leerde ik al vroeg dat het leven hard kan zijn. Niet elk dier redt het, en overal gaan ze anders met dieren om.
De hond en kat die we op Bonaire adopteerden, namen mijn ouders mee terug naar Nederland. Dat was toen nog bijzonder, omdat het zo kostbaar was. Dat gevoel van verantwoordelijkheid probeer ik nu zelf ook over te brengen. Als iemand zegt: “Een nieuw konijn is goedkoper dan een consult,” vraag ik vaak: “Maar wat wil je je kinderen eigenlijk meegeven?” Liefde voor dieren is grotendeels aangeleerd gedrag. Niet iedereen beseft het, maar kinderen zorgen later beter voor hun huisdieren als ze liefde en zorg al jong zien en meekrijgen.
Op mijn dertiende begon ik als vrijwilliger bij Dierenkliniek Amsterdam-Noord, waar ik elke woensdagavond mee hielp. Ik vergeet nooit dat ik als puber de eerste keer mocht spijbelen van mijn ouders om tot laat bij een spoedkeizersnede van een poes aanwezig te zijn.
Bijzondere dieren vond ik ook altijd leuk! Mijn lievelingsdier als kind was het vogelbekdier, later werd dat de tapir. Tijdens mijn opleiding liep ik dan ook stage bij Artis en Stichting AAP, waar ik met de dierenarts meeliep. We vaccineerden puppy’s van wilde honden, namen bloed af bij een tapir en deden hepatitis-tests bij primaten. Het was spannend en leerzaam om allemaal mee te maken.
Daarnaast deed ik ervaring op in het buitenland: zes weken werkte ik met sledehonden in Zweden en nam ik deel aan een drie weken durend sterilisatieproject voor straathonden en -katten in Roemenië.
Sinds de start van Dierenkliniek Duivendrecht werk ik hier met veel plezier en heb ik geholpen met het opzetten van de nazorg. Wij doen dit werk om dieren en baasjes écht verder te helpen.
Ons werk stopt pas als wij stoppen en dat is vaak ver na sluitingstijd. Soms behandelen we na werktijd nog eigen dieren, zoals die keer dat ik samen met collega Mechteld het oog van haar hond amputeerde. Maar de volgende ochtend staan we er weer, met een glimlach. Want we doen dit samen, met dezelfde toewijding. En juist dát maakt het zo mooi.